دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 The effects of high and moderate intensity interval training on skeletal muscle of TFAM and NRF1 in type 2 diabetic male rats اثر تمرینات تناوبی با شدت بالا و متوسط بر TFAM و NRF-1 عضله اسکلتی در رت های نر دیابتی نوع دو 8 18 1761 10.22077/jpsbs.2020.3640.1579 FA الما تبری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. حمید محبی استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. Journal Article 2020 08 20 Background and Aim: It is well recognized that mitochondrial transcription factor A (TFAM) and nuclear respiratory factor-1 (NRF-1) are the key regulators of mitochondrial biogenesis and oxidative phosphorylation. This study investigated whether 12 weeks of interval training with high (HIIT) and moderate (MIIT) intensity influences the key regulatory molecules of mitochondrial biogenesis (TFAM and NRF-1( of skeletal muscle in type 2 diabetic male rats. Materials and Methods: Forty male rats (age: 8 weeks, weight: 180±20 g) were divided into two groups: high fat diet (HFD) including 32 rats, and standard diet (C) including 8 rats. After inducing type 2 diabetes via Streptozotocin, 8 diabetic rats (D) and 8 rats in group C were sacrificed and the remaining 24 rats were randomly assigned to three groups including diabetic control (DC), MIIT, and HIIT. The MIIT protocol includes 13 bouts of 4-minute activity with an equivalent intensity of 60-65% VO2max and the HIIT protocol includes 10 bouts of 4-minute activity with the equivalent intensity of 85-90% VO2max with 2 minute active rest periods that was performed for 12 weeks, and 5 sessions per week. Western blotting was used to measure the levels of TFAM and NRF1 proteins; and the parametric and non-parametric tests were used to analyze the data at the p≤0.05 level. Results: The results showed that TFAM and RNF-1 protein levels were significantly decreased in the D group compared to the C group (p<0.01). Indeed, exercise training resulted in an insignificant increase in protein levels of NRF-1 compared to the DC group (p>0.05); while HIIT and MIIT had no significant effect on protein levels of TFAM (p>0.05). Conclusion: It seems that the HIIT and MIIT programs improve mitochondrial respiration but have no effect on mitochondrial biogenesis in type 2 diabetic rats. However, further research is needed for definite results. زمینه و هدف: بخوبی مشخص شده است که عامل نسخه برداری A میتوکندری (TFAM) و عامل تنفسی هسته ای-1 (NRF-1) تنطیم کننده های کلیدی بایوژنز میتوکندری و فسفوریلاسیون اکسیداتیو هستند. این مطالعه اثر 12 هفته تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و متوسط (MIIT) را بر مولکول های تنظیمی بایوژنز میتوکندری (TFAM و NRF-1) عضله اسکلتی رت های نر دیابتی نوع دو بررسی کرد. روش تحقیق: تعداد 40 سر رت نر (سن: 8 هفته، وزن: 20±180 گرم) به دو گروه رژیم غذای پر چرب (HFD) شامل 32 سر و رژیم غذای استاندارد (C) شامل 8 سر تقسیم شدند. پس از القاء دیابت نوع دو از طریق استروپتوزوتوسین در رت های چاق، 8 سر رت دیابتی (D) و 8 سر رت گروه C کشته شدند و 24 سر رت باقیمانده به طور تصادفی به سه گروه کنترل دیابتی (DC)، گروهMIIT ، و گروه HIIT تقسیم گردیدند. برنامه MIIT شامل 13 وهله‌ فعالیت 4 دقیقه‌ای با شدت 70-65 درصد VO2max و برنامه HIIT شامل اجرای 10 وهله‌ فعالیت 4 دقیقه‌ای با شدت 90-85 درصد VO2max با دوره‌های استراحتی فعال دو دقیقه‌ای بودند که به مدت 12 هفته با تکرار 5 جلسه در هفته، به اجرا در آمدند. از روش وسترن بلات برای اندازه گیری مقادیر پروتئین های TFAM و NRF1 و از آزمون های پارامتریک و ناپارامتریک برای تحلیل داده ها در سطح معنی داری 05/0≥p استفاده شد. یافته‌ها: سطوح پروتئینی TFAM و NRF1 پس از القاء دیابت نسبت به گروه C به طور معنی داری کاهش یافت (01/0>p). هر دو برنامه HIIT و MIIT منجر به افزایش غیر معنی دار سطوح پروتئینی NRF-1 نسبت به گروه DC شدند (05/0<p)؛ ضمن آن که HIIT بر TFAM اثر معنی داری نداشت (05/0<p). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد برنامه های HIIT و MIIT منجر به بهبود تنفس میتوکندریایی می شوند، اما اثری بر بایوژنز میتوکندری ندارند؛ با این وجود بررسی های بیشتر در این زمینه ضروری است.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1761_7840c093f10f1de98657f1bb07f6a917.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 The effect of 12 weeks endurance training and high fat diet on gene expression of β3-adrenergic and cyclic adenosine monophosphate receptors of brown adipose tissue in obese male rats تاثیر 12 هفته تمرین استقامتی و رژیم غذایی پرچرب بر بیان ژن گیرنده بتا آدرنرژیک-3 و آدنوزین مونوفسفات حلقوی در بافت چربی قهوه ای رت های نر چاق 20 30 1992 10.22077/jpsbs.2018.897.1294 FA شهره شریفیان دانشجوی دکتری، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رشت، رشت، ایران. رامین شعبانی استاد گـروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشـگاه آزاد اسلامی، واحد رشت، رشت، ایـران محمد علی آذربایجانی استاد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. علیرضا علمیه استادیار گـروه تربیت بدنی وعلوم ورزشی، دانشـگاه آزاد اسلامی، واحد رشت، رشت، ایـران. Journal Article 2017 09 14 Background and Aim: Endurance training can be associated with reducing body fat. The aim of the present study was to investigate the effects of 12 weeks progressive endurance training and high fat diet on gene expression of β3-Adrenergic (β3-ARs) and cyclic adenosine monophosphate (cAMP-r) receptors of brown adipose tissue in obese male Wistar rats. Materials and Methods: Fifteen male Wistar rats were randomly divided into three groups (n=5) including endurance training with high fat diet group, control group with normal diet and control group with high fat diet. High fat diet was composed of 40% fat, 13% protein and 47% carbohydrate. The endurance training included running at speed of 20 m/min for 15 min in 1st week and reached to 25 min for 31 min/day in 12th weeks. The gene expression of β3-ARs and cAMP-r were examined by RT & PCR methods. To compare the cAMP-r and β3-ARs between groups, the Kruskal-Wallis and Mann-Whitney U tests was applied at the significant level of p<0.05. Results: There was no significant difference in cAMP-r gene expression (p=0.47) between control groups with high fat diet, control group with normal diet and endurance training group with high fat diet, but there was a significant difference in the expression of β3-ARs gene (p=0.03) between the groups and these changes was higher in the endurance training group with high fat diet than the control groups with normal and high fat diet. Conclusion: The results of the present study showed the effect of moderate-intensity endurance training with high-fat diet on β3-ARs gene expression, which can lead to increase energy consumption and also reduce the obesity. However, changes in cAMP-r gene expression indicate a non-significant improvement, which may be reflected changes in the intensity and duration of training in future research. زمینه و هدف: تمرین استقامتی می تواند با کاهش چربی بدن همراه باشد. هدف تحقیق حاضر، بررسی اثر 12 هفته تمرین استقامتی پیشرونده و رژیم غذایی پرچرب بر بیان ژن گیرنده بتا آدرنرژیک-3 (β3-ARs) و آدنوزین مونوفسفات حلقوی (cAMP-r) در بافت چربی قهوه ای رت های نر چاق نژاد ویستار بود. روش تحقیق: پانزده سر رت نژاد ویستار به صورت تصادفی در سه گروه (5=n) تمرین استقامتی با غذای پر چرب، گروه کنترل با غذای معمولی و گروه کنترل با غذای پرچرب تقسیم شدند. رژیم غذایی پرچرب شامل 40 درصد چربی، 13 درصد پروتئین و 47 درصد کربوهیدرات بود. پروتکل تمرین شامل 12 هفته تمرین استقامتی به مدت 15 دقیقه با شدت 20 متر در دقیقه بود که به تدریج به مدت 31 دقیقه و سرعت 25 متر در دقیقه رسید. بیان ژن‌های β3-ARs و cAMP-r با روش RT&PCR بررسی شدند. برای مقایسه cAMP-r و β3-ARs بین سه گروه از آزمون های کروسکال والیس و یو من ویتنی استفاده گردید و سطح معنی داری برای تمام محاسبات 05/0>p در نظر گرفته شد. یافته ها: تفاوت معنی داری در بیان ژن cAMP-r (47/0=p) بین گروه های کنترل با غذای پرچرب، کنترل با غذای معمولی و گروه تمرین استقامتی با غذای پرچرب مشاهده نشد اما تفاوت معنی داری در بیان ژن β3-ARs (03/0=p) بین گروه ها مشاهده گردید و این تغییرات در گروه تمرین استقامتی با غذای پرچرب بیشتر از گروه‌های کنترل با غذای معمولی و پرچرب بود. نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر تاثیر تمرین استقامتی با شدت متوسط به همراه غذای پرچرب را بر بیان ژن β3-ARs نشان داد که می تواند باعث افزایش مصرف انرژی و کاهش چاقی گردد. اما تغییرات در بیان ژن cAMP-r نشانگر بهبود غیر معنی دار است و احتمالاً با تغییر در شدت و مدت تمرینات در تحقیقات آتی بتوان نتایج مفیدتری مشاهده کرد.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1992_b52758f2aab8b7cc9840e58021565d85.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 Effects of 12 weeks trans-Resveratrol supplement and endurance training on platelet indices responses to acute exercise in male Wistar rats تأثیر 12 هفته مصرف ترانس رزوراترول و تمرین استقامتی بر پاسخ شاخص‌‌های پلاکتی به یک جلسه فعالیت ورزشی وامانده ساز در موش‌‌های نر ویستار 32 40 1991 10.22077/jpsbs.2020.2860.1516 FA طیبه زرع کار دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. سجاد احمدی زاد استاد گروه علوم زیستی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. مسعود نصیری دانشجوی دکتری بیوشیمی ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. مینو باسامی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. Journal Article 2019 10 04 Background and Aim: Endurance training can reduce the risk of cardiovascular diseases by affecting on platelet indices, moreover it has been shown that resveratrol supplement also has a similar effect of training on platelet function. The aim of this study was to evaluate the effects of 12 weeks of trans-resveratrol supplementation and endurance training on platelet indices in response to exercise. Materials and Methods: In this study, 32 male Wistar rats (age, 8 weeks) were randomly divided into 4 groups including control (C), supplement (S), training (T) and training-supplementation (T+S). T+S and T groups performed a 12 weeks of endurance training, 5 days a week, on a motorized treadmill. The training protocol were started for 10 minutes at a speed of 10 m/min in the first week and reached up to 60 minutes at 25 m/min at the end of the training. S and T+S groups received 10 mg trans-resveratrol per kilogram of body weight per day for 5 days a week. Forty-eight hours after the last training session, all groups performed an acute exercise trial at speed of 25 m/min and slope of 10 degrees up to exhaustion. Blood samples were taken immediately after exercise and analyzed by electrical impedance method for platelet indices include platelet count (PLT), mean platelet volume (MPV), platelet distribution width (PDW) and platelet percentage (PLC). Data were analyzed by one-way analysis of variance and Bonferroni post hoc test at the significant level of p<0.05. Results: The MPV responses to acute exercise were significantly different among the 4 groups (p=0.03). Comparison of the couples showed that the MPV in group S was significantly lower than C (p=0.01) and T (p= 0.01) groups. There was no significant difference between the responses of other indicators to exercise (p>0.05). Conclusions: Consumption of the trans-resveratrol supplementation for 12 weeks, significantly reduced the mean platelet volume of group S in response to acute exercise. Combining the supplement with training and training had no effect on the response of platelet indices to acute exercise. زمینه و هدف: تمرین استقامتی می‌‌تواند خطر بیماری‌‌های قلبی- عروقی را از طریق اثر بر فعالیت و شاخص‌‌های پلاکتی کاهش دهد و مکمل رزوراترول هم تأثیری مشابه تمرین، بر عملکرد پلاکت‌‌ها دارد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر همزمان 12 هفته مصرف مکمل ترانس رزوراترول و تمرین استقامتی بر پاسخ شاخص‌‌های پلاکتی به یک جلسه فعالیت ورزشی وامانده ساز بود. روش‌‌تحقیق: در این پژوهش، ۳۲ سر موش صحرایی نر ویستار (سن 8 هفته) به طور تصادفی در چهار گروه کنترل (C)، مکمل ترانس رزوراترول (S)، تمرین (T) و تمرین- مکمل ترانس رزوراترول (TS) قرار گرفتند. گروه‌‌های T و TS به مدت ۱۲ هفته و ۵ روز در هفته، تمرین روی نوار‌‌گردان را انجام دادند؛ به صورتی که تمرین در هفته اول با سرعت ۱۰ متر بر دقیقه و مدت 2۰ دقیقه شروع شد و در ماه آخر، به سرعت 30 متر در دقیقه و مدت زمان ۶۰ دقیقه رسید. گروه‌‌های S و TS، روزانه ۱۰ میلی‌‌گرم ترانس رزوراترول به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، 5 روز در هفته دریافت کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، تمامی گروه‌‌ها یک جلسه فعالیت حاد را با سرعت ۲۵ متر بر دقیقه و شیب ۱۰ درجه تا رسیدن به واماندگی انجام دادند. بلافاصله بعد از فعالیت، نمونه خونی گرفته شد و شاخص‌‌های پلاکتی شامل تعداد پلاکت‌‌ها، متوسط حجم پلاکتی، پهنای توزیع پلاکتی و درصد پلاکت‌‌ها با روش امپدانس الکتریکی اندازه گیری شدند. داده‌‌ها با روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری05/0>p مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: پاسخ متوسط حجم پلاکتی به فعالیت، بین چهار گروه به طور معنی داری تفاوت داشت (۰۳/۰=p). مقایسه زوج‌‌ها نشان داد که متوسط حجم پلاکتی در گروه S نسبت به گروه های C (۰۱/۰=p) و T (۰۱/۰=p) به طور معنی‌‌داری کمتر است. تفاوت معنی‌‌داری بین پاسخ سایر شاخص‌‌ها وجود نداشت (۰5/۰<p). نتیجه‌‌گیری: مصرف ۱۲ هفته مکمل ترانس رزوراترول موجب کاهش معنی‌دار متوسط حجم پلاکتی گروه S در پاسخ به فعالیت حاد ورزشی شد؛ اما ترکیب مکمل با تمرین و تمرین تنها، تاثیری بر پاسخ شاخص های پلاکتی به فعالیت ورزشی نداشت.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1991_a90533f1f97c1217fa0a142cbff85215.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 The effect of continuous training on plasma levels of adipolin, insulin sensitivity and body fat percent in overweight and obese women تاثیر تمرینات تداومی بر سطوح پلاسمایی آدیپولین، حساسیت به انسولین و درصد چربی زنان دارای اضافه وزن و چاق 42 52 1752 10.22077/jpsbs.2021.3955.1608 FA رضوانه گلدوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ‌‌بیرجند، بیرجند، ایران. مهدی مقرنسی استاد گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران شیلا نایبی فر استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. Journal Article 2020 12 04 Background and Aim: Adipolin is an anti-inflammatory and insulin sensitive adipocytokine that can be considered as modulating glucose intolerance and also insulin resistance. It is secreted from white adipose tissue and its level can decrease in obese and diabetes people. The aim of this study was to evaluate the effect of eight weeks of continuous training with 45-60% maximum heart rate on plasma levels of adipolin, insulin sensitivity, and body fat percent in overweight and obese women. Materials and Methods: In this semi experimental study, 30 overweight and obese women were selected and randomly divided into experimental (n=15) and control (n=15) groups. The experimental group performed running protocol at an intensity of 45-60% maximum heart rate for 30 minutes. The exercise started with a 45% maximum heart rate in the first session, while the intensity was gradually added about 5% every week, based on the subject’s physical fitness level. Further, it was maintained up to the end of the program when the subjects reached their 60% maximum heart rate. The blood sample was measured after 12 hours of fasting in pre and post-test phases to measure the variables. The Shapiro-Wilk normality test was done while intra–inter group changes were identified by paired t and independent t-tests respectively, at the significance level of p<0.05. Results: After eight weeks of continuous training with light to moderate intensity, plasma adipolin levels (p<0.001) and insulin sensitivity (p<0.001) increased significantly as compared to pre-workout while body fat percentage was significantly decreased (p<0.0001). The comparison between the groups showed that plasma adipolin levels (p<0.001) and insulin sensitivity (p<0.001) significantly increased in the experimental group compared to the control group, that the body fat percentage also indicated a significantly (p<0.001) decrease. Conclusion: Based on the results of this study, light to moderate intensity continuous training can be considered in some disorders associated with overweight and obesity, by increasing adipolin, insulin sensitivity, and reducing body fat percentage. زمینه و هدف: آدیپولین، یک آدیپوسایتوکاین ضدالتهابی و حساس به انسولین است که در تعدیل عدم تحمل گلوکز و مقاومت انسولینی نقش دارد. این آدیپوکاین از بافت چربی سفید ترشح می شود و سطح آن در شرایط چاقی و دیابت کاهش می یابد. هدف از این مطالعه، بررسی اثر هشت هفته تمرین تداومی با شدت 45 تا 60 درصد ضربان قلب بیشینه بر سطوح پلاسمایی آدیپولین، حساسیت به انسولین و درصد چربی بدن زنان دارای اضافه وزن و چاق بود. روش تحقیق: در این مطالعه نیمه تجربی، 30 نفر از زنان دارای اضافه وزن و چاق به طور هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی (15=n) و کنترل (15=n) تقسیم شدند. برنامه ﺗﻤﺮﯾنی ﮔﺮوه تجربی شامل30 دقیقه دویدن با شدت 60-45 درﺻﺪ ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ بیشینه ﺑﻮد. در اوﻟﯿﻦ ﺟﻠﺴﻪ، ﺗﻤﺮﯾﻦ با شدت 45 درﺻﺪ ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ بیشینه آﻏﺎز شد و ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﺑﺎ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ آﻣﺎدﮔﯽ شرکت کننده ها، ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ پنج درصد بر شدت ﺗﻤﺮﯾﻦ اﻓﺰوده گردید و ﭘﺲ از رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺷﺪت 60 درﺻﺪ ﺿﺮﺑﺎن هدف، اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎن برنامه تمرینی ﺣﻔﻆ شد. خونگیری پس از 12 ساعت ناشتایی در دو مرحله پیش و پس آزمون انجام و متغیرهای مطالعه اندازه‌گیری گردید. از آزمون های شاپیرو-ویلک برای طبیعی بودن توزیع داده ها و به منظور بررسی تغییرات درون‌‌گروهی و بین‌‌گروهی به ترتیب از آزمون‌‌های t وابسته و t مستقل در سطح معنی داری 05/0>p استفاده شد. یافته ها: پس از هشت هفته تمرین تداومی با شدت سبک تا متوسط، سطح آدیپولین پلاسما (001/0>p) و حساسیت به انسولین (001/0>p) نسبت به قبل تمرین افزایش معنی‌داری پیدا کرد، اما درصد چربی بدن کاهش معنی داری (0001/0>p) داشت. در مقایسه بین گروهی، مقادیر آدیپولین پلاسما (001/0>p) و حساسیت به انسولین (001/0>p) در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل، افزایش معنی داری داشت؛ اما درصد چربی بدن با کاهش معنی دار (001/0>p) همراه بود. نتیجه گیری: تمرینات تداومی با شدت سبک تا متوسط، به عنوان یکی از راهکارهای درمانی مناسب، با افزایش آدیپولین، حساسیت به انسولین و کاهش درصد چربی بدن می تواند در کاهش اختلالات مرتبط با اضافه وزن و چاقی موثر باشد.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1752_5c0061a344910e574621abb4587faf47.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 Effects of high intensity interval training and curcumin consumption on brain lipid peroxidation, homocysteine and caspase activation in rats exposed to arsenic اثر تمرین تناوبی شدید و کورکومین بر پراکسیداسیون لیپیدی، هموسیستئین و فعال‌سازی کاسپازی در مغز موش‌های صحرائی در معرض آرسنیک 54 65 1896 10.22077/jpsbs.2020.3484.1563 FA عبدالله حسینلو دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. رقیه پوزش جدیدی استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی،تبریز، ایران. کریم آزالی علمداری دانشیار گروه علوم ورزشی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران. 0000-0002-6134-1912 جبار بشیری دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. میرعلی رضا نورآذر استادیار گروه دامپزشکی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. Journal Article 2020 06 21 Background and Aim: Little is known about the concomitant effects of high intensity interval training (HIIT) and curcumin on arsenic toxicity in the brain. The aim of the present study was to evaluate the effects of HIIT and curcumin supplementation on cerebral malondialdehyde (MDA), nitrite, homocysteine and also expression of caspase3, caspae-8 and caspase-9 protein in rats exposed to arsenic. Material and Methods: In this experimental study, 48 male rats were randomly divided into six groups: arsenic+training, arsenic+curcumin, arsenic+training+curcumin (concomitant), arsenic, ethanol-control and normal-control. Arsenic five mg/kg/day and curcumin 15 mg/kg/day were consumed orally (gavaged) for six weeks. HIIT were conducted for six weeks (five sessions/week, each session lasted 60 min) consisted of four min running bouts at 85-90% of vVO2max with two min recovery intervals at 50-60% of vVO2max. Elisa, Western blot and also TBARS as well as Grace reaction methods were used to quantify cerebral homocysteine, caspase expression, MDA and nitrite levels respectively. Data were analyzed by one-way analysis of variance and Tukey post hoc tests at the p<0.05 level. Results: Arsenic exposure significantly elevated brain caspase-3, -8 and -9 expression, as well as MDA and homocysteine levels (p<0.05). All of three interventions including HIIT, curcumin and their concomitance obviated arsenic induced cerebral MDA elevation compared to normal control group (p<0.05), however; it could not fully corrected homocysteine levels (p>0.05). Caspae-8 and -9 protein expression levels were restored to normal control group level, just in concomitant group (p<0.05). Conclusion: Arsenic exposure leads to an increased rat cerebral homocysteine, lipid peroxidation as well as intrinsic and extrinsic apoptotic pathways activation. While HIIT, curcumin and their concomitance prevented arsenic induced cerebral lipid peroxidation, only with curcumin supplementation remarkable benefits were observed for rest of variables. Further, only in the concomitant group, the arsenic induced elevations in the activity of both the intrinsic and extrinsic apoptotic pathways were fully prevented. However, more researches should to be done because of the study limitations and lack of similar evidence in human population. زمینه و هدف: در مورد تاثیر توام تمرین و کورکومین بر آثار سمی آرسنیک در مغز، اطلاعات اندکی موجوداست. این تحقیق با هدف بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و مصرف کورکومین بر مالون دی آلدهید (MDA)، نیتریت، هموسیستئین و بیان کاسپازهای 3، 8 و 9 مغز موش های صحرائی تحت مواجهه با آرسنیک به اجرا درآمد. روش‌تحقیق: در این مطالعه تجربی، تعداد 48 سر موش صحرائی نر به شش گروه شامل آرسنیک+تمرین، آرسنیک+کورکومین، توام (آرسنیک+تمرین+ کورکومین)، آرسنیک، کنترل اتانول و کنترل آب مقطر تقسیم‌‌ شدند. آرسنیک به مدت 6 هفته روزانه از طریق آب آشامیدنی با دوز پنج میلی‌گرم بر هر کیلوگرم وزن بدن و کورکومین روزانه با دوز 15 میلی‌گرم بر هر کیلوگرم وزن بدن به صورت گاواژ خورانده شد. تمرین HIIT به مدت شش هفته با تکرار پنج روز در هفته، مشتمل بر 60 دقیقه تمرین تناوبی در هر جلسه (هر تناوب شامل چهار دقیقه دویدن با شدت 90-85 درصد vVO2max و دو دقیقه ریکاوری فعال با شدت 60–50 درصد vVO2max) به اجرا درآمد. از روش‌های الایزا، وسترن بلات و واکنش های اسید تیوباربیتوریک و‌گریس به ترتیب برای اندازه گیری هموسیستئین، بیان کاسپازها، غلظت MDA و نیتریت مغزی استفاده شد. داده‌ها با روش تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی‌داری 05/0>p تحلیل شدند. یافته‌ها: مواجهه با آرسنیک، سبب افزایش بیان کاسپازهای 3، 8 و 9 و مقدار MDA و هموسیستئین مغز شد (05/0>p). هر سه مداخله شامل تمرین، کورکومین و یا اثر توام آن ها در مقایسه با گروه کنترل معمولی، افزایش MDA مغزی ناشی از آرسنیک را برطرف کرد (05/0> p)، ولی موجب اصلاح کامل افزایش هموسیستئین نشد (05/0<p). از طرف دیگر، بیان کاسپازهای 8 و 9 مغز، تنها در گروه توام به سطوح مشابه با گروه کنترل معمولی رسید (05/0>p). نتیجه‌گیری: مواجهه با آرسنیک می‌تواند به افزایش هموسیستئین، پراکسیداسیون لیپیدی و فعال‌شدن مسیرهای درونی و بیرونی آپوپتوزیس در مغز موش ها منجر شود. با این که انجام تمرین، مصرف کورکومین و اثر توام آن ها، از پراکسیداسیون لیپیدی مغزی ناشی از آرسنیک جلوگیری کرد، ولی در مورد سایر متغیرها، فقط در گروه‌های مصرف کورکومین اثرات مفید قابل ملاحظه ای مشاهده شد. همچنین اثر آرسنیک بر افزایش فعالیت مسیرهای داخلی و خارجی آپوپتوزیس مغز، فقط در گروه توام به طور کامل مهار گردید. با این حال، به دلیل پاره ای محدودیت ها و کمبود تحقیقات انسانی، به بررسی‌های بیشتر نیاز است.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1896_4a74a68f89062475d65b26c886f853a7.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 The effect of acute glutamine supplementation before an exhaustive activity on blood lactate level and pain index in young athletes اثر مکمل‌‌دهی حاد گلوتامین قبل از یک فعالیت ‌‌بدنی درمانده‌‌ساز بر میزان لاکتات‌‌خون و شاخص درد در ورزشکارن جوان 66 77 1881 10.22077/jpsbs.2021.3689.1583 FA حامد قیامی تکلیمی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم‌‌تربیتی و روان‌‌شناسی، دانشگاه محقّق اردبیلی، اردبیل، ایران. آمنه پوررحیم قورقچی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم‌‌تربیتی و روان‌‌شناسی، دانشگاه محقّق اردبیلی، اردبیل، ایران. محمد ابراهیم بهرام دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم‌‌تربیتی و روان‌‌شناسی، دانشگاه محقّق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0001-8933-3589 محمد جواد پوروقار دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. Journal Article 2020 09 06 Background and Aim: The protective role of glutamine against protein breakdown and also its potential effect on rehabilitation after exhaustive activities is not well understood. The aim of this study was to investigate the effect of acute glutamine supplementation before an exhaustive activity on blood lactate levels and pain index in young athletes. Materials and Methods: In this quasi-experimental double-blind study, 16 male athletes (age: 21.87±1.77 years, weight: 72.65±6.02 kg, body mass index: 23±1.75 kg/m2) were randomly divided into two groups including glutamine (n= 8) and placebo (n= 8) groups. The experimental group consumed 0.6 g of glutamine supplement per kg in body weight with 500 ml of water half an hour before activity. Moreover, the placebo group used 2% dextrin solution without glutamine. Lactate level was measured using a lactometer and pain index was evaluated with the numerical pain raiting scale (NPRS) questionnaire before, immediately, 30 minutes and 60 minutes after an exhaustive protocol. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance and Beferroni post hoc test was applied at the significance level of p<0.05. Results: Blood lactate level and pain index significantly increased after exhaustive activity in both groups (p<0.05). However, blood lactate levels and pain index were significantly lower 30 minutes after activity as compare of the initial phase after exercise in both groups (p<0.05). The decreasing process of lactate level and pain index continued up to 60 minutes after the end of activity, but this decrease was greater in the glutamine supplement than in the placebo group (p<0.05). There was also a significant difference between blood lactate levels (30 and 60 minutes) and pain index (immediately, 30 and 60 minutes) after the exhaustive activity (p<0.05). Conclusion: It is recommended that athletes can use glutamine supplementation to reduce blood lactate levels and pain index before their performing exhaustive activities. زمینه و هدف: نقش محافظتی گلوتامین در برابر تجزیه پروتئین‌‌ها و اثر بالقوه آن در بازتوانی پس از فعالیت‌‌های درمانده‌‌ساز، به خوبی مشخص نشده است. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر مکمل‌‌دهی حاد گلوتامین قبل از یک فعالیت درمانده‌‌ساز بر میزان لاکتات خون و شاخص درد در ورزشکاران جوان بود. روش‌ تحقیق: در این مطالعه نیمه تجربی دوسوکور، 16 ورزشکار مرد (سن: 77/1±87/21 سال، وزن: 02/6±65/72 کیلوگرم، نمایه توده بدن: 75/1± 23 کیلوگرم برمترمربع) به‌‌صورت تصادفی در دو گروه مکمل گلوتامین (8=n) و دارونما (8=n) تقسیم شدند. گروه تجربی، 6/0 گرم مکمل گلوتامین همراه با 500 میلی‌لیتر آب، به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن نیم ‌‌ساعت قبل از فعالیت نوشیدند. گروه دارونما محلول دو درصد دکسترین را بدون گلوتامین مصرف نمودند. میزان لاکتات با استفاده از دستگاه لاکتومتر و شاخص درد با پرسشنامه مقیاس عددی درد (NPRS)، در فواصل زمانی قبل، بلافاصله، 30 دقیقه و 60 دقیقه پس از پروتکل درمانده‌‌ساز اندازه‌گیری شد. داده‌‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0>p مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: سطح لاکتات خون و شاخص درد بلافاصله پس از فعالیت درمانده‌‌ساز در هر دو گروه به طور معنی‌داری افزایش یافت (05/0>p). در زمان 30 دقیقه پس از اتمام فعالیت، سطح لاکتات خون و شاخص درد نسبت به بلافاصله بعد از فعالیت، در هر دو گروه کاهش معنی‌داری داشت (05/0>p). روند کاهش سطح لاکتات و شاخص درد تا 60 دقیقه پس از اتمام فعالیت همچنان ادامه داشت، اما این کاهش در گروه مکمل گلوتامین بیشتر از گروه دارونما بود (05/0>p). همچنین تفاوت بین‌‌گروهی معنی‌داری در سطح لاکتات خون (30 و60 دقیقه) و شاخص درد (بلافاصله، 30 و60 دقیقه) بعد از فعالیت درمانده‌‌ساز وجود داشت (05/0>p). نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود ورزشکاران از مکمل گلوتامین، برای کاهش سطح لاکتات خون و شاخص درد قبل از اجرای فعالیت‌‌های درمانده‌‌ساز استفاده کنند.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1881_bc828ef36309a02778ef14779cd53656.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 The effect of resistance trainings along with Royal jelly supplementation on gene expression of nerve growth factor and tyrosine kinase A receptor in the hippocampal tissue of Alzheimer’s male rats اثر تمرینات مقاومتی همراه با مکمل‌‌دهی ژل رویال بر بیان ژن عامل رشد عصب و گیرنده تیروزین کیناز A در بافت هیپوکامپ موش‌‌های صحرایی نر آلزایمری شده 78 89 1766 10.22077/jpsbs.2021.3849.1600 FA امین آشفته دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، گروه علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد، بجنورد، ایران. صادق چراغ بیرجندی استادیار گروه علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد، بجنورد، ایران. حسین طاهری چادرنشین استادیار گروه علوم ورزشی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران. Journal Article 2020 10 26 Background and Aim: Although exercise training and antioxidants improve brain health, interactive effect of resistance training and Royal jelly has not yet been well established. Therefore, the aim of the current study was to investigate the effect of resistance training along with Royal jelly supplementation on hippocampal gene expression of nerve growth factor (NGF) and tyrosine kinase A (TrkA) receptor in rat model of Alzheimer’s disease. Materials and Methods: In this experimental study, 42 male Sprague-Dawley rats were injected by Trimethyltin (8 mg/kg/body weight). Then, the rats were randomly divided into 7 equal groups including control, resistance training, resistance training+100 mg/kg Royal jelly supplementation, resistance training+200 mg/kg Royal jelly supplementation, 100 mg/kg Royal jelly supplementation, 200 mg/kg Royal jelly supplementation and sham groups. The resistance training protocol was performed for 8 weeks, three sessions per week at intensity to 30-100% of their body weight. Gene expression was assessed using Real-Time PCR and all primers were designed by Allele IDv7.8 software. Data were analyzed using two-way analysis of variance and Bonferroni post hoc tests at the p<0.05. Results: The resistance training induced a significant increase in NGF expression (p= 0.001). Moreover, 100 and 200 mg/kg Royal jelly supplementation, resistance training+100 and 200 mg/kg Royal jelly supplementation resulted in a significant increases in expression of NGF and TrkA receptor (p=0.001). In addition, the effect of royal jelly supplementation on NGF and TrkA receptor expression was dependent on its dosage, where the dose of 200 mg/kg was significantly higher than the dose of 100 mg/kg (p=0.001). Conclusion: Both resistance training and Royal jelly supplementation, alone and synergistically, can increase neurotrophins expression in the hippocampus of Alzheimer’s rats; however higher dose of Royal jelly supplementation may induce more improvement. زمینه و هدف: اگرچه تمرینات ورزشی و آنتی‌‌اکسیدان‌‌ها سلامت مغز را بهبود می بخشند، اثر تعاملی تمرین مقاومتی و ژل رویال به خوبی مشخص نشده است. لذا هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر تمرینات مقاومتی با مکمل‌‌دهی ژل رویال بر بیان ژن عامل رشد عصب (NGF) و گیرنده تیروزین کیناز A (TrkA) در بافت هیپوکامپ موش‌‌های صحرایی نر آلزایمری شده بود. روش‌‌ تحقیق: در این مطالعه تجربی، به 42 سر موش‌‌ صحرایی نر نژاد اسپراگ‌‌ ـ داولی، تری‌‌متیل‌‌تین‌‌ (8 میلی گرم/کیلوگرم وزن بدن) تزریق شد. سپس موش ها به صورت تصادفی و به طور مساوی به 7 گروه شامل گروه کنترل، تمرین مقاومتی، تمرین مقاومتی+مصرف ژل رویال با دوز 100 میلی گرم/کیلوگرم، تمرین مقاومتی+مصرف ژل رویال با دوز 200 میلی گرم/کیلوگرم، مصرف ژل رویال با دوز 100 میلی گرم/کیلوگرم، مصرف ژل رویال با دوز 200 میلی گرم/کیلوگرم، و گروه شم تقسیم شدند. پروتکل تمرین مقاومتی به مدت 8 هفته، سه جلسه در هفته با شدت 30 تا 100 درصد وزن بدن موش ها انجام شد. بررسی بیان ژن‌‌ها با استفاده از روش Real-time PCR انجام شد و تمام پرایمرها توسط نرم افزار Allele IDv7.8 طراحی گردیدند. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌‌ها، از روش تحلیل واریانس دو‌‌-راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0>p استفاده شد. یافته‌‌ها: پروتکل تمرین مقاومتی موجب افزایش بیان NGF گردید (001/0=p). مصرف ژل رویال (با دوز 100 و 200 میلی گرم/کیلوگرم)، تمرین مقاومتی+مصرف ژل رویال (با دوز 100 و 200 میلی گرم/کیلوگرم) موجب افزایش معنی‌‌دار بیان NGF و گیرنده TrkA شد (001/0=p). از طرف دیگر، اثر مکمل ژل رویال بر بیان NGF و گیرنده TrkA وابسته به دوز مصرفی بود؛ به گونه ای که اثر دوز 200 نسبت به دوز 100 میلی گرم/کیلوگرم؛ به طور معنی‌‌داری بیشتر بود (001/0=p). نتیجه‌‌گیری: هر دو مداخله تمرین مقاومتی و مصرف ژل رویال، به تنهایی و در ترکیب با همدیگر، موجب افزایش بیان نوروتروفین‌ها در هیپوکامپ موش‌‌های صحرایی مبتلا به آلزایمر می گردد؛ اما مصرف ژل رویال با دوز بالاتر، بهبودی بیشتری ایجاد می کند.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1766_8c58fa466661e65c05846699ef03bd26.pdf

دانشگاه بیرجند مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش 2383-0182 10 21 2022 03 21 The effects of eight weeks interval, resistance and concurrent trainings on Chitinase-3-like protein and immunoglobulin E levels in the lung of asthmatic Wistar rats تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی، مقاومتی و ترکیبی بر محتوای پروتئین شبه‌‌کیتیناز-3 و ایمونوگلوبین E بافت ریه موش‌‌های صحرایی نر مبتلا به آسم 90 101 1801 10.22077/jpsbs.2021.3983.1610 FA اکرم ارزانی گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. شادمهر میردار گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران و قطب علمی پایش سلامت ورزشی و پویش قهرمانی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. Journal Article 2020 12 17 Background and Aim: Chitinase-3-like protein (YKL-40) is an inflammatory biomarker associated with asthma and allergic diseases; While exercising may reduce the inflammatory effects of asthma. The present study has been undertaken to investigate the effects of 8 weeks of interval, resistance and concurrent training on YKL-40 and immunoglobulin E (IgE) levels in the lung of asthmatic Wistar rats. Materials and Methods: Twenty five male Wistar rats were randomly divided into five groups including control (C), interval training (IT), resistance training (RT), concurrent training (CO), and salin (S) groups. The asthmatic groups (C, IT, RT and CO) received (1 ml) of Ovalbumin intraperitoneally injection after exercise and exposed to Ovalbumin challenge three times per week for 20 minutes. The IT group (three times per week, 60-80% maximum capacity, 30 minutes), RT group (three times per week, 60% one-repetition maximum, three sets of 10 repetitions) and CO group (combination of IT+RT) also completed intervention training protocols for eight weeks. YKL-40 and IgE levels were measured by ELISA method. One-way analysis of variance and LSD post hoc tests were used for data analysis at the p≤0.05 level. Results: YKL40 levels in IT (p= 0.05), RT (p=0.005) and CO (p=0.001) groups significantly increased compared to the control group; so that, CO training induced more changes in YKL40 compare to other training intervention groups (p<0.05). Moreover, IgE level increased significantly in the IT (p<0.005), RT (p<0.03) and CO (p<0.004) groups than control group. Conclusion: It seems that the use of eight weeks interval, resistance and concurrent training cannot counteract the effects of inflammatory of YKL-40 in the asthma and play a protective role. زمینه و هدف: پروتئین شبه‌‌کیتیناز-3 (YKL40) به عنوان یک شاخص زیستی التهابی موثر بر آسم و بیماری‌‌های آلرژیک شناخته شده است؛ در حالی که انجام تمرینات ورزشی ممکن است موجب کاهش اثرات التهابی ناشی از بیماری آسم شوند. از این‌‌رو هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی، مقاومتی و ترکیبی بر سطوح YKL40 و ایمونوگلوبین E (IgE) بافت ریه موش‌‌های صحرایی مبتلا به آسم بود. روش تحقیق: تعداد 25 موش صحرایی به پنج گروه شامل گروه های کنترل، تمرین تناوبی، تمرین مقاومتی، تمرین ترکیبی و سالین تقسیم شدند. گروه‌‌های آسمی (گروه کنترل و گروه های مداخله تمرینی) هر جلسه پس از تمرین به مقدار یک میلی‌‌لیتر به‌‌ صورت زیرصفاقی محلول اووالبومین دریافت کردند. همچنین سه بار در هفته و هر بار به مدت 20 دقیقه در معرض افشانه اووالبومین قرار گرفتند. گروه تمرین تناوبی (سه بار در هفته، شدت 80-60 درصد ظرفیت بیشینه، 30 دقیقه)، گروه تمرین مقاومتی (سه بار در هفته، 60 درصد یک تکرار بیشینه، سه نوبت 10 تکراری) و گروه تمرین ترکیبی (ترکیب تمرین تناوبی و مقاومتی) پروتکل های طراحی شده را به مدت هشت هفته به اجرا درآوردند. اندازه‌‌گیری سطوح YKL40 و IgE به روش الایزا در بافت ریه انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک‌‌طرفه و آزمون تعقیبی LSD در سطح p≤0/05 صورت گرفت. یافته‌‌ها: سطوح YKL40 در گروه تمرین تناوبی (05/0=p)، تمرین مقاومتی (005/0=p) و تمرین ترکیبی (001/0=p) نسبت به گروه کنترل، افزایش معنی داری پیدا کرد؛ به نحوی که این افزایش پس از تمرین ترکیبی نسبت به سایر مداخلات تمرینی بیشتر بود (05/0>p). همچنین، IgE در گروه‌‌های تمرین تناوبی (005/0=p)، تمرین مقاومتی (03/0=p) و تمرین ترکیبی (004/0=p)؛ در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنی داری پیدا کرد. نتیجه‌‌گیری: به نظر می‌‌رسد اجرای هشت هفته تمرینات تناوبی، مقاومتی و ترکیبی در افراد آسمی، تاثیر مهاری بر سطوح پروتئینYKL40 ندارد و از این طریق نمی‌‌توانند نقش محافظتی در برابر اثرات التهابی ناشی از آسم داشته باشد.

https://jpsbs.birjand.ac.ir/article_1801_9b7292fc9e773cbdcc9b43f5696a674c.pdf